En xullo de 2025 tiñamos que ter recibido unha impresora UV de sobremesa. A pedíramos convencidos, co diñeiro posto e un oco reservado no taller. Cancelámola en xaneiro de 2026, medio ano despois da data que nos deran, sen vela nunca.
Este artigo non vai de se esa máquina é boa ou mala. Vai de algo que nos parece máis útil: o que aprendemos ao comprar unha máquina que aínda non existía, e o que facemos diferente agora.
Enlaces de afiliado: se compras a través deles podemos levarnos unha pequena comisión, sen custo para ti. A análise é independente.
O que queriamos resolver
Levamos anos personalizando con láser. Desde outubro de 2025 a máquina que sostén o taller é unha xTool P3 de 80 W, e antes dela houbo outras. O láser fai unha cousa extraordinariamente ben: marcar o material. Queima, funde ou levanta a superficie, e o resultado ten unha calidade que á xente lle gusta tocar.
Pero o láser ten un límite que non se pode negociar: non dá cor. Na madeira dá o tostado da madeira. No metal lacado, a cor que houbese debaixo. No acrílico, o branco leite do raiado. Cando un cliente nos manda o logo da súa empresa a catro cores, ou a foto do seu bebé, ou unha acuarela que pintou a súa filla, hai unha conversa incómoda que tivemos centos de veces: podo gravalo, pero sairá nun só ton.
A impresión UV resolve exactamente iso. Deposita tinta a cor sobre case calquera superficie ríxida e curaa ao instante con luz ultravioleta. Non é un substituto do gravado: é a outra metade do catálogo, a que levabamos anos deixando pasar.
Por que pedimos aquela máquina
Ata hai pouco, unha impresora UV cunha área de traballo aproveitable custaba o que custa un coche. O salto que cambiou as cousas foi a aparición de máquinas de sobremesa por debaixo dos tres mil euros, e aí a EufyMake E1 foi a primeira que se puxo ao alcance dun taller como o noso.
Pedímola polo de sempre: chegaba antes que ninguén, prometía xusto o que necesitabamos e o prezo encaixaba. A data anunciada era xullo de 2025. Con esa data fixemos plans: que produtos íamos poder ofrecer, que fotografías teriamos que refacer, que se podería amosar na feira de outono.
Medio ano de datas que se moven
O que veu despois coñece calquera que entrase nunha preventa: a data móvese. E cando se move unha vez, móvese de novo.
Un atraso puntual non é motivo para cancelar nada. Fabricar é difícil, e preferimos mil veces unha empresa que atrasa a unha que envía algo a medio rematar. O problema non foi o atraso: foi que deixamos de poder planificar. Cada vez que chegaba unha data nova tiñamos que decidir outra vez se moviamos o oco do taller, se aprazabamos fotos, se lle dicíamos a un cliente que en unhas semanas poderiamos facer aquilo. Medio ano así desgasta máis que a espera en si.
En xaneiro de 2026 fixemos as contas e saía soa: levabamos seis meses cun diñeiro inmobilizado, sen máquina, sen data crible e sen poder vender nada do que esa máquina ía permitirnos vender. Cancelamos.
O que non imos contarche
Aquí toca ser explícitos, porque é a parte que case ninguén escribe.
Circulan en foros e grupos bastantes queixas de xente que si recibiu esa máquina: sobre avarías, sobre garantías, sobre o prezo das pezas e sobre a atención ao cliente. As lemos. Algunhas están escritas con un detalle que as fai moi verosímeis.
Non as imos repetir aquí, e queremos explicar por que. Nós non chegamos a ter esa impresora. Non podemos verificar nin unha soa desas historias, non falamos co seu servizo técnico e non abrimos a máquina. Ademais —e isto hai que dicilo alto— somos afiliados de xTool, que é a súa competencia directa. Un artigo noso amplificando acusacións que non podemos comprobar sobre un rival non sería xornalismo: sería marketing disfrazado.
O que si podemos contarche é o que nos pasou a nós. E o que nos pasou foi unha espera de seis meses e unha cancelación.
As catro cousas que miramos agora
De todo isto saíu unha lista curta que aplicamos desde entón a calquera máquina en preventa.
1. Hai unidades funcionando en mans de terceiros? Non vídeos da marca: xente allea amosando pezas reais, respondendo preguntas incómodas e publicando o que sae mal. Mentres non hai iso, non hai produto: hai unha promesa.
2. Canto custa a peza que se gasta? Nunha impresora, o cabezal. Nun láser, o tubo. É a pregunta que máis se esquiva e a que máis determina se o negocio sae a conta. Se unha marca publica a vida útil dunha peza pero non o seu prezo, esa información está incompleta a propósito.
3. A configuración pódese cambiar despois? Se ao comprar escolles tintas, cabezais ou módulos e esa elección é para sempre, non estás a mercar unha máquina: estás a mercar unha máquina concreta entre varias, e máis vale acertar.
4. Que di a empresa cando as cousas van mal? Este é o que máis nos importa e o máis difícil de medir antes de comprar. Unha marca que publica o atraso, explica os motivos e dá unha data nova está a tratarte como a un adulto. O silencio, en cambio, sempre significa o mesmo.
E entón apareceu outra
A cancelación coincidiu con algo que levabamos semanas vendo de refulxo. Na comunidade de xTool —a marca do noso láser, a xente coa que xa compartiamos foro— comezou a falarse este mes dunha impresora UV propia. De momento non hai ficha, nin prezo, nin data de venda; hai unha máquina asomando e moita xente preguntando.
Nós xa coñecemos esa marca por dentro: sabemos como responde o seu soporte cando algo se rompe, porque a nós rompérsenos, e sabemos como trata a quen ten un problema, porque tivemos uns cantos. Iso non garante absolutamente nada sobre unha máquina que aínda non existe. Pero despois de seis meses esperando unha empresa á que non coñeciamos de nada, é unha diferenza que pesa.
Así que fixemos o único sensato: esperar e mirar. Sen depósito, sen plans de taller e sen data na cabeza. Se esta acaba sendo a boa, contaremos aquí co mesmo detalle co que acabamos de contar a que se nos caeu.
E se non o é, tamén.
Actualización do 28 de xullo de 2026
Pasaron seis meses desde que escribimos isto e toca ser xustos cos tres actores da historia.
A E1 mellorou. Quen a teñen contan dous cambios que van xusto ao corazón do que criticabamos: EufyMake baixou o custo da tinta e habilitou a impresión bidireccional, que é velocidade. Hai usuarios contentos con ela hoxe. A nosa cancelación foi por unha espera de seis meses con datas que se movían, non por un xuízo sobre a máquina; ese matiz parecíanos importante entón e parécenos máis agora que o produto madurou.
A xTool saíu, pero tarde. Aquela impresora que «asomaba» resultou ser a O1 Omni. Nós acabamos pagando unha Dual UV Versatile, así que a frase de arriba —«sen depósito, sen plans de taller»— quedou atrás. E cunha ironía que non se nos escapa: tamén se atrasou. A diferenza coa vez anterior é que aquí si hai máquina, ficha, prezo e xente amosando pezas; entón non había nada diso. Pero se alguén nos lembra que estamos outra vez esperando unha impresora UV, ten toda a razón.
E apareceu unha terceira. Na comunidade falan agora da Morpho, que vai a Kickstarter cun sistema de cámara estereoscópica, e xa hai xente aprazando a decisión por ela. Co aprendizaxe deste artigo posto: é unha máquina que aínda non existe, financiada antes de fabricarse, exactamente o perfil que nos custou medio ano. Non dicimos que saia mal. Dicimos que xa sabemos o que custa enterarse polas malas.
Escriben Noemi e Javi, de Picasita. Somos afiliados de xTool e o noso taller é espazo de demostración da marca; as nosas máquinas comprámolas pagándoas. Máis sobre este blog e a nosa relación con xTool.
0 comentarios