Despois duns meses cortando a diario coa P3, xa temos un caderno de parámetros que funciona. Esta é a versión pública dese caderno, e a idea é mantela viva: cada vez que dominemos un material novo, entra aquí.
Unha advertencia antes de copiar nada: estes valores son un punto de partida, non unha verdade universal. Cambia o provedor da madeira e cambia todo. Fai sempre unha grella de proba nun recorte antes de meter unha plancha enteira.
Antes de nada: os presets de xTool si serven
E dicímolo porque é xusto, non por quedar ben: os parámetros que trae xTool Studio están ben formulados e son un bo punto de partida. Non están de adorno. O que hai que entender é que precisan unha validación previa por dous motivos honestos:
- Nalgúns casos están calibrados para materiais da propia marca xTool, e o teu contrachapado do provedor da esquina non é exactamente ese.
- Noutros casos, hai factores que xTool non pode controlar desde un preset: a temperatura ambiente, a humidade e a orixe do material. Dúas planchas "iguais" de provedores distintos compórtanse de forma distinta, e iso non é un fallo do preset, é física.
Aínda así, ter un valor de arranque próximo ao bo é un luxo. Para que se entenda a diferenza: en LightBurn, ante un material novo, comezas co mapa en branco e toca explorar desde cero. Con Studio partes dunha referencia sensata e só tes que axustar. Preferimos, con diferenza, axustar a inventar.
O que hai que saber antes da táboa
Os límites da máquina
- Gravado: ata 1200 mm/s.
- Corte: límite de 300 mm/s.
- Score (marcado superficial): límite de 400 mm/s.
Ese límite de corte é unha limitación de software, non de hardware. Paga a pena sabelo porque explica un truco que usamos bastante: en materiais finos, cambiar a operación de cut a score dáche 100 mm/s extra e un bordo bastante menos queimado.
As tres lentes, e cal usar de verdade
Temos as tres, e a distribución real do uso é moi desigual:
| Lente | Para que | Canto a usamos |
|---|---|---|
| S (1.5") | Gravado fino, detalle pequeno | Ocasional |
| M (2.0") | Todo o demais | A inmensa maioría das veces |
| L (2.5") | Corte de material groso | Apenas estreada |
Se estás decidindo se mercar o kit completo de lentes, esta é a nosa experiencia honesta: a M que vén de serie vaiche servir para case todo. A S ten sentido se fas detalles moi finos habitualmente. A L só se cortas material groso a miúdo, e nós usámola tan pouco que non podemos darche parámetros propios con ela.
Ligazón de afiliado: se compras a través dela podemos levar unha pequena comisión, sen custo para ti. A análise é independente.
O air assist é global, non por capa
É importante ter presente este detalle do software porque afecta aos parámetros: o air assist configúrase para todo o traballo, non material por material nin capa por capa. Está nos axustes do dispositivo.
Isto importa sobre todo co acrílico, onde o exceso de aire empeora o resultado: se vas cortar acrílico, tes que ir aos axustes da máquina para desactivalo e lembrar volver activalo despois. Non hai ningún perfil que o faga por ti.
A táboa
Contrachapado — o noso material principal
| Material | Lente | Potencia | Velocidade | Air assist | Notas |
|---|---|---|---|---|---|
| Contrachapado (produción) | M | 90 % | 30–50 mm/s | Baixo | O noso axuste diario. Corta perfectamente nunha pasada |
| Contrachapado de 3 mm | M | 40 % | 10 mm/s | — | Reduce o queimado, pero non o elimina. Moi lento |
| Contrachapado de 6 mm apto para láser | M | — | 40 mm/s | — | Dato da comunidade |
| Contrachapado de 6 mm de bricolaxe | M | — | 12 mm/s | — | A cola é o que che frea. Máis de 3× máis lento |
| Madeira maciza de 3 mm | M | 80 % | 25 mm/s | — | Ollo coa asimetría esquerda-dereita da máquina |
A conclusión máis rendible de toda esta táboa está na comparación das dúas filas centrais: o mesmo grosor tarda tres veces máis se a cola non é apta para láser. Está desenvolvido no artigo sobre o queimado.
Con estes axustes obtéñense as placas de madeira gravada e boa parte dos detalles de voda que vendemos, que é de onde sae a maioría das nosas horas de máquina.
Acrílico
| Material | Lente | Potencia | Velocidade | Air assist | Notas |
|---|---|---|---|---|---|
| Acrílico fundido 25 mm | L | 100 % | 1 mm/s | Desactivado | 1 pasada, autofoco baixado 3 mm. «É realmente o límite» para 80 W |
Este é un dato da comunidade, non noso, e incluímolo porque marca o límite da máquina: 25 mm de acrílico é o máximo que se pode esperar de 80 W, e a 1 mm/s. Se o teu traballo depende de cortar acrílico groso, esta non é a túa máquina.
Hai dous detalles que se repiten co acrílico: o air assist está desactivado —o aire empeora o acabado— e é o material que máis cheiro produce ao abrir a tapa. Se traballas con purificador, déixao un par de minutos máis antes de abrir.
Materiais finos
| Material | Operación | Velocidade | Notas |
|---|---|---|---|
| Cartolina grosa | Puntuación (non corte) | 400 mm/s | Bordos claramente menos queimados que cortando a 300 |
O que non conseguimos
Grises suaves na lousa. Non é cuestión de dar co parámetro: o tubo de CO₂ ten unha potencia mínima de disparo por baixo da cal non emite de forma estable. Iso fai imposible o degradado fino que si consegue un díodo. Existe un axuste de «potencia mínima de saída» co que se pode loitar, pero non esperes milagres. É unha limitación do tipo de fonte, non un defecto desta máquina.
Cristal, coiro e felpudos
Ademais do contrachapado, estes son os materiais que pasan pola nosa máquina con regularidade:
- Cristal. Moito, sobre todo na tempada de verán. Aquí o rotativo RA3 cámbiao todo: facilitounos enormemente a vida con botellas e termos de aceiro, e é unha das ferramentas que máis usamos.
- Coiro. Só cando son lotes grandes. Para pezas soltas compénsanos máis outros equipos.
- Felpudos. De cando en vez. É un material agradecido, coa desvantaxe de que xera moitísimo residuo fibroso: toca limpar despois.
Traballar con pezas cilíndricas co RA3: o que hai que saber
Como o cristal e o aceiro cilíndricos son unha parte importante do que facemos, e o RA3 ten as súas manías, vai aquí un apartado propio.
A nosa valoración é moi positiva —é unha das ferramentas que máis usamos—, pero no foro de propietarios hai queixas lexítimas que convén coñecer antes de mercalo, porque case todas teñen truco:
- Non se fixa á cama. Descansa nun soporte, sen bloqueo. A alta velocidade pode desprazarse e estragar o gravado a metade da peza. Se vas rápido, comproba que non se moveu entre peza e peza.
- A medición automática do diámetro falla en dous casos concretos: cando as pinzas en T quedan aliñadas coa parte de arriba, e con botellas que teñen tapón ou rosca —mide unha polgada e queda bloqueada—. Solucións: xirar o suxeitador, poñer o tapón ou pasar ao modo manual.
- O modo chuck é lento: uns 15 minutos por vaso, mentres que con rodillos vai bastante máis rápido. A explicación oficial é que no modo cilíndrico automático se moven tres eixes á vez. Se as superficies non quedan paralelas, o sistema pide elevalas, e ao facelo a velocidade sobe moito. Paga a pena dedicar ese minuto ao axuste.
- A luz do taller afecta. Un caso documentado por outro propietario: co fluorescente aceso, o sistema non pedía a inclinación de 3° e o traballo saía en 55 minutos; apagando a luz, baixou a menos de 25. É o mesmo problema de interferencia que ten o enfoque automático.
- Nas envolturas completas, o diámetro automático queda curto entre 30 e 40 mm. Se o deseño dá a volta enteira á peza, míd eo ti.
E o truco da comunidade que máis material aforra: envolve a peza en cinta de carroceiro e fai a pasada de proba sobre a cinta. Ves o resultado, axustas e non gastas un vaso por cada iteración.
Sobre o vidro, dúas cousas que aprendemos e que non aparecen en ningunha táboa: o acabado depende moito máis da consistencia do enfoque ao longo de toda a volta que da potencia, e por iso os axustes de paralelismo do RA3 que mencionabamos arriba non son unha manía, vense na peza. E en vidro escuro convén probar o deseño nunha zona baixa antes de lanzalo enteiro: o contraste real cambia bastante segundo o ton do vidro.
A cama de traballo: honeycomb ou barras
Desde hai unhas semanas temos tamén panel honeycomb, e como afecta directamente ao resultado, vai aquí.
O bo: resulta moi cómodo para que as pezas pequenas non caian ao fondo da máquina. Cando cortas corenta pezas diminutas dunha prancha, isto só xa xustifica o accesorio.
O que hai que saber: non libra por completo dos flashbacks —esas marcas de rebote na cara inferior da peza—, así que non o compres esperando que ese problema desapareza. E os clips para suxeitar o material non son demasiado cómodos.
Na práctica alternamos entre o honeycomb e as barras metálicas segundo o traballo: honeycomb para pezas pequenas e soltas, barras para unha prancha grande na que a peza non vai caer a ningún sitio.
Canto tarda de verdade
Para poñer os parámetros en contexto de produción, dúas referencias que axudan a dimensionar:
- Unha prancha duns 30 × 60 cm con arredor de vinte gravados máis os seus cortes: arredor de 40 minutos.
- Un traballo que nunha máquina de diodo de 10 W levaba tres horas, aquí resólvese en menos de media hora.
Esa diferenza é a que xustifica unha máquina deste prezo nun obradoiro que produce. Non é que faga cousas imposibles: é que fai as mesmas cousas nunha fracción do tempo, e iso cambia que pedidos podes aceptar. Os encargos corporativos, que son os que chegan con cantidades grandes e unha data de entrega axustada, deixan de dar medo.
Como usamos esta táboa
O noso método cun material descoñecido, por se serve de modelo:
- Buscar a fila máis parecida das de arriba.
- Grella de proba nun recorte, variando a potencia e a velocidade arredor dese valor.
- Comezar rápido e ir baixando, nunca ao revés.
- Anotalo. O caderno é o que converte unha máquina nun proceso.
Iremos actualizando esta páxina a medida que vaiamos dominando materiais novos.
Actualización de agosto de 2026: xa se poden exportar os parámetros
O de «anotalo» do punto 4 acaba de mellorar. Con xTool Studio 1.8, publicado o 3 de agosto de 2026, os parámetros de material deixan de vivir só dentro do programa:
- Funcionan sen conexión. Os parámetros admiten almacenamento local, así que non dependes da nube para procesar.
- Sincronízanse entre o almacenamento local e o da nube.
- Impórtanse, expórtanse e xestiónanse por lotes, en vez de un a un.
-
Hai un formato de intercambio,
.mxs, que ademais garda a imaxe da previsualización do procesado. Serve para facer copias de seguridade e para enviarlle a túa táboa a outra persoa.
Para o que importa nesta páxina, o cambio é relevante por dous motivos. Un: unha táboa como a de arriba xa se pode compartir como ficheiro, non como captura de pantalla. E dous: se tes dúas máquinas ou cambias de ordenador, deixas de reconstruír a man o que che custou semanas medir.
A mesma versión engade notas de proxecto —escríbense no propio ficheiro e poden aparecer como recordatorio antes de procesar—, que é exactamente onde ten sentido deixar escrito «esta peza vai a 90/12 e con dúas pasadas». E aumenta o espazo gratuíto na nube de 500 MB a 2 GB.
Os valores da nosa táboa non cambian: séguenos medindo a máquina, non o programa. O que cambia é que agora se poden gardar e mover sen copialos a man.
Escriben Noemi e Javi, de Picasita. Somos afiliados de xTool e o noso obradoiro é un espazo de demostración da marca; a nosa P3 comprámola pagándoa o día que saíu á venda. Máis sobre este blog e a nosa relación con xTool.
0 comentarios